Św. Jana Apostoła i Ewangelisty

(27.XII)

Święty Jan na wyspie Patmos (Velazquez)

Był synem Zebedeusza i Salome, młodszym bratem Jakuba Większego. .Najprawdopodobniej pochodził z Betsaidy w Galilei. Był rybakiem i wraz z bratem został powołany przez Chrystusa, gdy wraz z ojcem pracowali przy połowie ryb. Wcześniej był uczniem Jana Chrzciciela. W oparciu o pisma, które pozostawił (czwarta Ewangelia, Listy, Apokalipsa) w których dał najpiękniejsze świadectwo o Jezusie, nazywany jest ,,apostołem miłości”. Jako bezpośredni świadek życia Jezusa, pisze: ,,myśmy poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam. Bóg jest miłością: kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim” (1 J 4,16).

Wraz z Piotrem i Jakubem należał do trzech najbardziej wybranych
i uprzywilejowanych uczniów. Stąd był świadkiem wskrzeszenia córki Jaira, przemienienia na Górze Tabor, konania w Ogrójcu. Był uczniem, którego Jezus miłował. W czasie Ostatniej Wieczerzy spoczywał na piersi Zbawiciela, w czasie męki i śmierci stał pod krzyżem,
z krzyża otrzymał polecenie opiekowania się Matką Jezusa, po zmartwychwstaniu był pierwszy przy pustym grobie.

Wypełniając testament Jezusa pozostał w Jerozolimie aż do zaśnięcia NMP. Od roku 69 apostołował wśród gmin chrześcijańskich w Azji, a po śmierci Tymoteusza został biskupem w Kościele Efeskim. W czasie prześladowania za cesarza Domicjana został wydalony na wyspę Patmos, gdzie napisał Apokalipsę. Kiedy tron cesarski objął Nerwa, św. Jan powrócił do Efezu. Napisał czwartą Ewangelię. Pozostawił także 3 listy, w których przeciwstawiając się błędom gnostyckim stwierdza, że Bóg w Jezusie objawił swoją miłość względem nas, a znakiem miłości Bożej jest miłość bliźniego.

Jako jedyny z Apostołów zmarł śmiercią naturalną ok. 98 r. Według tradycji, w czasie prześladowań podano św. Janowi kielich z zatrutym winem, które pobłogosławione przez niego nie wyrządziło mu żadnej szkody. W ikonografii jest niekiedy przedstawiany
z kielichem w ręku, z którego wychodzi wąż – symbol trucizny. Obecnie w kościołach na tę pamiątkę błogosławi się wino i podaje wiernym do picia, by nic zatrutego im nie szkodziło.